Μονή Παναγίας τῆς Κερᾶς... ἑορτάζουσα.







Ἀλλότριον τῶν μητέρων ἡ παρθενία, 
καὶ ξένον ταῖς παρθένοις ἡ παιδοποιΐα· 
ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε ἀμφότερα ᾠκονομήθη. 
Διὸ σε πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς, 
ἀπαύστως μακαρίζομεν.




Ἁγίου Πνεύματος...




...κι ἀξάφνου ὅντέ ΄ς πλιά κακή στράτα ΄ναι μπερδεμένος,
πάρουσι φῶς τά μάτια ντου, ξετυφλωθῇ ὁ καημένος,
πασίχαρος, καλόκαρδος κι ἐλεύτερος γυρίζει,
τοῦ ἥλιου νά δώσῃ φχαριστιά, γιατί τό φῶς γνωρίζει.

                           

                                                                                  Ἐρωτόκριτος,  στίχ. 1450



* στόν Θανάση, πού καθίσαμε στό ἴδιο τραπέζι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.









ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ Η ΑΝΟΙΞΗ

Μού φαίνεται πώς ἡ ἄνοιξη
Σάν κελαηδᾶ μέ τρέμει
Μήν τῆς ζητήσω ἕνα σκοπό
Νά δώσω τοῦ ἕρωτά μου
Μήν τῆς ζητήσω ἕνα φιλί
Νά σοῦ φιλήσω τήν καρδιά
Νά σοῦ χαρίσω δυό φτερά
Καί σέ δῶ δικιά μου.


Γ. Σαραντάρης





Λειτουργία στό σπήλαιο τῆς ἁγ. Φωτεινῆς, Σάββατο 25 Φεβρουαρίου 2017




























ΓΛΕΝΤΙ


Ἡ ἀλήθεια εἶναι γλέντι δίχως τέλος

Κι εἶν' ἡ καρδιά μας ἕνα στόμα
Πού καταβροχθίζει τά πάντα
Μά δέν χορταίνει.


Γ. Σαραντάρης










+Ψυχοσάββατο......






Μετὰ τῶν Ἁγίων ἀνάπαυσον Χριστέ, τὰς ψυχὰς τῶν δούλων σου, Ἐμμανουήλ, Μαρίνας, Νικολάου, Μαρίας, Σοφίας, Γεωργίου, Ἐλένης, Χρυσάνθης, Ἰωάννου, ἱερ. Θεοδώρου, Σταυρούλας, Ἡλία, Μαρίας, Κατερίνας, Σταύρου, Δέσποινας, Γεωργίας,Ἐμμανουήλ, Καλλιόπης, ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος. 







Καλοί Λιμένες.....















Ἐν ἱκαναῖς δέ ἡμέραις βραδυπλοοῦντες καί μόλις γενόμενοι κατά τήν Κνίδον, μή προσεῶντος ἡμᾶς τοῦ ἀνέμου, ὑπεπλεύσαμεν τήν Κρήτην κατά Σαλμώνην, μόλις τε παραλεγόμενοι αὐτήν ἤλθομεν εἰς τόπον τινά καλούμενος  Καλούς Λιμένας, ᾧ ἐγγύς ἧν πόλις Λασαία....   Πράξ. 27.7,8





Καλό χρόνο......


















Ἔχω δεῖ τόν οὐρανό.......

Ἔχω δεῖ τόν οὐρανό μέ τά μάτια μου
Μέ τά μάτια μου ἄνοιξα τά μάτια του
Μέ τή γλώσσα μου μίλησε
Γίναμε ἀδερφοί καί κουβεντιάσαμε
Στρώσαμε τραπέζι καί δειπνήσαμε
Σάν νά ἦταν ὁ καιρός ὅλος μπροστά μας
Καί θυμᾶμαι τόν ἥλιο πού γελοῦσε
Πού γελοῦσε καί δάκρυζε θυμᾶμαι.


                                                               Γ. Σαραντάρης

Χριστούγεννα 2016












Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε.

Χρόνια εὐλογημένα....

Ἅγ. Ματθαῖος, Σιναϊτῶν....
























Μνήσθητι τίς μου ἡ ὑπόστασις· 
μή γάρ ματαίως ἔκτισας πάντας τούς υἱούς τῶν ἀνθρώπων ;


Θυμήσου πώς μᾶς ἤκαμες λίγο καιρό νά ζοῦμε·
ἄδικα μήπως ἤπλαθες τσ’ ἀνθρώπους πού γενιοῦνται ;



                                                                                      Ψαλμός 88, 48 

Ἁγίου Ἰωαννικίου τοῦ μεγάλου.... πρός Βαχό....

















Κι ἄν τύχει ξημερώματα ὁ ἥλιος νά ροδίζει,
κι ἄν εἶναι λιοβασίλεμα κι ὥρα πού μοχριάζει
καί γείρεις κι ἀποκοιμηθεῖς κι ὕπνος γλυκύς σέ πάρει,
μέσα στό ὄνειρο γροικᾶς λαγοῦτα πού κτυποῦνε.
Δέν εἶν' ἀλήθεια ὄνειρο καί ξυπνητός γροικᾶς το
κι ἀκλούθηξέ του τοῦ σκοποῦ κι ἐκεῖνος θά σέ βγάλει
στόν τόπο τόν πανέμορφο......

                                                     Γιάννης Βάρδας























Καί ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε.
παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις,
καί ὡμοιώθη αὐτοῖς

                                                             Ψαλμός 48.21

Ὁ ἄνθρωπος δέν γύρεψε νά μάθει πόσο΄ξίζει,
μ΄ὠζά ἐδιάλεξε νά ζεῖ κι ἐτοῦτα νά θυμίζει.





Τοῦ Χριστοῦ, Κεφάλι 2012








Ὤ, ἡ καρδιά μου φύτρωσε! 
Τή βλέπω
Τώρα θά σοῦ μιλήσω πιά
Μέ τήν καρδιά μου
Μέ τήν καρδιά μου
Θά σ' ἀγαπήσω
Κι ὁ ἄνεμος
Ὁ ξένος
Ἄς βρίζει τά σύννεφα
Ἄς κατεβάζει νερά
Νά πλημμυρίσει ἐμᾶς
Τούς ἀπλημμύριστους! 



                              Γ. Σαραντάρης, 29.7.40








Ψαλτήρι....

                                                                                                                 Φεγγαρόφωτο ἐψές τό βράδυ....


Ἔστρεψας τόν κοπετόν μου εἰς χαράν ἐμοί,
διέρρηξας τόν σάκκον μου καί περιέζωσάς με εὐφροσύνην.

Ἐσύ, τόν θρῆνο σέ χαρά σάν θές τόν μεταλλάσεις,
τά μαῦρα ροῦχα μοῦ ΄σκισες καί στά λευκά μ' ἀλλάσεις.

                                                                                                               Ψαλμ. 29,12











Δίχως Ἐσένα

Ἐλθέ ὁ μόνος πρός μόνον
ὅτι μόνος εἰμί

Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

Ἄν δέν προϋπῆρχε τό φῶς
τί νόημα θά 'χε τό μάτι ;
Ἄν δέν μέ περίμενες στή στροφή τοῦ δρόμου
ποιός ὁ λόγος μιά ζωή νά στολίζομαι 
καί νά βιάζομαι γιά τό ραντεβοῦ ;
Δίχως Ἐσένα δέν εἶμαι ἁπλά μόνος·
Εἶμαι ἀνεξήγητος
αὐτοκαταργούμενος
ὁλωσδιόλου περιττός ! 



Σ.Σ Χαρκιανάκης-Σπηλαιώδη Τοπία
Δόμος


Χριστός Ἀνέστη




                             Κύριος φωτισμός μου καί σωτήρ μου.......

                                                                                Ἀντίφωνο τοῦ Πάσχα






Ἀπό τούς Ψαλμούς τοῦ Δαβίδ.....

                                                                                                                     Χείρ Μιχάλη Βασιλάκη





Σ' ἐσένανε, τόν Κύριο, πολλές φορές φωνιάζω,
δέομαι καί προσεύχομαι καί βαριαναστενάζω.
Ἴντα τό θές τό αἶμα μου νά τρέξει ἅμα μέ σφάξεις,
ἴντα θά κάμεις τό κορμί στόν τάφο σάν τό θάψεις ;
Μπάς καί σ’ ὑμνεῖ τό λείψανο, τό χῶμα τί τό νοιάζει,
ποιός θά μιλεῖ γι' ἀλήθειες σου, ποιός θά σέ λογαριάζει ;
Καί μ' ἄκουσε ὁ Κύριος, κι ἦρθε κι ἐλέησέ με,
κι ἔγινε ὁ προστάτης μου, γιατρός μου κι ὕγιανέ με.
Χαρά ‘κανες τόν θρῆνο μου, γέλιο τό κάθε κλάμα,
στά ἄσπρα ροῦχα μ' ἔντυσες καί μοῦ ΄σκισες τά μαῦρα.


Κι ὅπως στήν ζήση θά σ' ὑμνῶ, τήν λύπη θά ξεχάσω. 


                                                                                   Ψαλμός 29, 9.13















Tώρα
ἀποτολμᾶ μιά κίνηση παράξενη:
λἰγο τό σῶμα ρίχνει ἐμπρός,
τό ξαναφέρνει πίσω,
βαρειά κωπηλασία μνήμης κάνει,
γιαλό-γιαλό τά δάκρυά της.

Σιγά-σιγά










Κική Δημουλά

Τό μυστικό....





Τά μυστικά τῆς ζωῆς, οἱ γυναῖκες τά κρατοῦνε.....


Ἔχουνε φῶς καί τά πράγματα, ὅλα, ὅταν ἁγιάζονται.....

Ἡ φωτιά τῆς ἀνατολῆς


Πορίζει ὁ ἦλιος την αὐγή, σιγά σιγά ψηλώνει,
μἀ ὅπου θωρεῖ ἐκεῖ κεντά, τήν δύση μαχαιρώνει.
Κάμπος Βιάννου ....Ξημέρωσα Κυριακῆς ἁγίου Ἰωαννικίου 2012




Εἰς τόπον χλόης ἐκεῖ μέ κατασκήνωσεν, ἐπί ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με...



Ξημέρωμα την κορυφή τοῦ Κόφινα
ἀνήμερα τῆς ἐορτῆς τῆς Ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ..

Εἰς μνήμην τῆς προγιαγιᾶς μου Καλῆς




Μαριώ, ὀντέ δά νέρχεται διακονιάρης στό σπίτι σου καί δέν δά νέχεις ἤντα να τοῦ δώσεις, να τοῦ γεμίζεις ἕνα ποτήρι νερό να το πίνει... ἔλεγε στην μάνα μου ἡ γιαγιά της ἡ Καλή πού την μεγάλωνε ὀρφανή...

Καμαριώτης, ἐγκαίνια ἁγ. Φαναουρίου. 21.08.12 





νοιξον τς πύλας μοι το φωτός, 
το κυηθέντος κ νηδύος σου,
χραντε,
να βλέπω τρίφωτον
κτνα τς Θεότητος, κα δοξάζω σε,
τν λόφωτον Δέσποιναν.  



'Ελθέ, ὅν ἐπόθησε καί ποθεῖ ἡ ταλαίπωρός μου ψυχή,
ἐλθέ μόνος πρός μόνον,
ὅτι μόνος εἰμί,
καθάπερ ὁρᾶς ! 
Ἐλθέ ὁ χωρίσας με ἐκ πάντων καί ποιήσας με μόνον ἐπί τῆς γῆς,
ἐλθέ ὁ γενόμενος πόθος αὐτός ἐμοί καί ποθεῖν σε ποιήσας με,
τόν ἀπρόσιτον παντελῶς ! 
Ἐλθέ ἡ πνοή μου καί ἡ ζωή,
ἐλθέ ἡ παραμυθία τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς,
ἐλθέ ἡ χαρά και ἡ δόξα καί ἡ διηνεκής μου τρυφή ! 

Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, εὐχή  στό Ἅγιο Πνεῦμα.



Πῶς τό σκορπᾶς
ποῦ τό πετᾶς
    τό φῶς σου Κύριε μου.....

Θαυματουργός Σταυρός Ἱ. Μ. Πρέβελη






Σῶσον ἡμᾶς Σταυρέ τὴ δυνάμει σου,
ἁγίασον ἡμᾶς τῆ λαμπρότητί σου, Τίμιε Σταυρέ,
και κραταίωσον ἡμᾶς τῆ ὑψώσει σου.
Ὅτι φῶς ἡμῖν δεδώρησαι........


Χάρισαι μοι  τήν χάριν σου
καί ἀνακαίνισον ἐν ἐμοί
τάς μορφάς τῆς σῆς εἰκόνας.
Κατέλιπον σε,
μή με ἐγκαταλίπης
ἔξελθε πρός ἀναζήτησιν μου....




Νονά τῶν ἄσπρων μου πουλιῶν
Γοργόνα Εὐαγγελίστρα μου.
..................................................
Στόν ὕπνο σου προσμένουν τρία τρικάταρτα.

Ὀδ. Ἐλύτης






Ἐγκαινίζεσθε ἀδελφοί.
Και τον παλαιόν ἄνθρωπον ἀποθέμενοι,
ἐν καινότητι ζωῆς πολιτεύεσθε,
πᾶσι χαλινόν ἐπιθέντες,
ἐξ' ὧν ὁ θάνατος.
Πάντα τα μέλη παιδαγωγήσωμεν,
πᾶσαν πονηράν τοῦ ξύλου,
βρὼσιν μισήσαντες και διά τοῦτο μόνον,
μεμνημένοι τῶν παλαιῶν,
ἵνα φύγωμεν.
Οὕτως ἐγκαινίζεται ἄνθρωπος,
οὕτω τιμᾶται ἡ τῶν ἐγκαινίων ἡμέρα.

ἐκ τῶν στιχηρῶν τῶν ἐγκαινίων







'Aπηνήνατο παρακληθῆναι ἡ ψυχή μου.....


Ψαλμ.76,3



Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν εἰσάγαγε τον δοῦλον σου Ἱερόθεον εἰς την πνευματικήν σου αὐλήν, και συγκαταρίθμησον αὐτόν τῶ λογικῶ σου ποιμνίω.



Σημ. Ὁ κ. Νίκος ἐκάρη μοναχός, εἰς Ἱερόθεον, ἐνενηκοντούτης










Πορφύριος φωτί αὐγαζόμενος....την φωσφόρον Σου.......












«Ὁ τοῦ φωτὸς διατμήξας τὸ πρωτόγονον χάος,
ὡς ἐν φωτὶ τὰ ἔργα ὑμνεῖ σε Χριστέ,
τὸν Δημιουργόν,
ἐν τῷ φωτί σου τὰς ὁδοὺς ἡμῶν εὔθυνον».
Ἀνάγνωση ὠρῶν
Ὅρθρος Μεταμόρφωσης
στο Κεφάλι 06.08.2011

Οίκογενειακή φωτογραφία





ρχή μοι και πόστασις, το πλαστουργόν σου γέγονε πρόσταγμα. Βουληθείς γαρ ξ οράτου τε, και ρατς με ζον συμπξαι φύσεως, γθεν μου το σμα διέπλασας, δέδωκας δε μοι ψυχήν, τ θεία σου και ζωοποι μπνεύσει....

Ἰωάννης Δαμασκηνός




πές μου τί νά τῆς πῶ, Χριστέ μου,
τώρα συνήθισα μονάχος.


Γ. Σεφέρης





Eί ζωγραφεῖν τίς ἤθελεν σε, Παρθένε
ἄστρων ἐδεῖτο μᾶλλον ἀντί χρωμάτων,
ἵν' ἐγράφης φωστῆρσιν ὡς φωτός πύλη
ἀλλ' οὐχ ὐπείκει ταῦτα τοῖς βροτῶν λόγοις
ἅ δ' οὖν φύσις παρέσχε και γραφῆς νόμος,
τούτοις παρ' ἡμῶν ἱστορῆ τε και γράφη.

Κωσταντ. Ρόδιος, 9ος αίών


Ἄν κάποιος ἤθελε να σε ζωγραφήσει, Παρθένε,
θα χρειαζόταν το φῶς τῶν ἄστρων και ὄχι τῶν χρωμάτων
ὥστε, σάν Πύλη τοῦ φωτός, να σε ζωγράφιζε με φῶς,
ὅμως τα οὐράνια σώματα δεν ὑπακούουν στα λόγια τῶν θνητῶν
με ὅσα μᾶς ἐκχώρησαν οἱ νόμοι τῆς ζωγραφικῆς κι ἡ φύση,
μ΄ αὐτά ὁ ἄνθρωπος θα σ΄ ἱστορήσει και θα σε ζωγραφίσει.






Παράξενο, το βλέπω ἐδῶ το φῶς τοῦ ἥλιου. Το χρυσό δίχτυ
ὅπου τα πράγματα σπαρταροῦν σαν τα ψάρια
πού ἕνας μεγάλος ἄγγελος τραβᾶ
μαζί με τα δίχτυα τῶν ψαράδων.

Γ. Σεφέρης





Καθώς περνοῦν τα χρόνια
πληθαίνουν οἱ κριτές που σε καταδικάζουν'
καθώς περνοῦν τα χρόνια και κουβεντιάζεις με λιγώτερες φωνές,
βλέπεις τον ἥλιο μ' ἄλλα μάτια.....


Γ.. Σεφέρης





Ποιός μᾶς ἔδωσε το δικαίωμα να κάνουμε τον ἥλιο τον ἀνίδεο μετρητή μας ;
Καί τί 'ναι τα ἡμερονύχτια ; κέρματα πού τα ρίχνουμε σ' ἕναν τρύπιο κουμπαρά ;


Ὀδ. Ἐλύτης






Κὐριε, γνώρισον μοι, και γνώσομαι.
τότε εἶδον τα ἐπιτηδεύματα αὐτῶν.
Ἐγώ δε ὡς ἀρνίον ἄκακον ἀγόμενον
τοῦ θύεσθαι οὐκ ἐγνων...


Ἰερεμίας 11,18






Μεγάλη μου Παρασκευή και πῶς θα σε περάσω
ἀπου 'χεις πέντε ταχινές και πέντε μεσημέρια.....






Ἔλλαμψον ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν,
φιλάνθρωπε Δέσποτα,
το τῆς σῆς θεογνωσίας ἀκήρατον φῶς.....













Ἵνα γοῦν μη μόνος μένω,
δίχα σοῦ τοῦ Ζωοδότου,
τῆς πνοῆς μου, τῆς ζωῆς μου,
τῦ ἀγαλλιάματός μου.....












Φώτισον ἡμᾶς τῆ ἐλλάμψει σου,
Σταυρέ ζωηφόρε.
Ἁγίασον ἡμᾶς τῆ ἰσχύι σου,
πανσέβαστε Σταυρέ.
και κράτυνον ἡμᾶς τῆ ὑψώσει σου...













πλούσιοι ἐφτώχευσαν και ἐπείνασαν, οἱ δε ἐκζητοῦντες τον Κύριον .......


Ἀνατέλοντος τοῦ ἡλίου στο Κεφάλι.....








Ἐσημειώθη ἐφ΄ ἡμᾶς το φῶς τοῦ προσώπου σου, Κύριε.